Peki, Çin rejiminin işgal altındaki Doğu Türkistan topraklarında neler yaptığına hep birlikte bakalım. Çin’in işgalci ve baskıcı rejimi, Müslüman Uygur Türklerini yalnızca bir azınlık değil, adeta bir tehdit gibi görüyor. İnsanların Kur’an okuması, camiye gitmesi, başörtüsü takması, sakal bırakması, çocuğuna Türkçe isim koyması suç sayılıyor. Camiler ya tamamen yıkılıyor ya da eğlence mekânlarına dönüştürülüyor. Ezanın ve kametin sözleri bile değiştirilerek ideolojik slogana çevriliyor. Çocuklar ailelerinden koparılarak, inançsız bir şekilde “Çinli” olarak yetiştirilmeye zorlanıyor. Bu, sadece bireysel hakların ihlali değil bir milletin topyekûn asimilasyonu ve yok edilişi demektir.

Uluslararası insan hakları raporları, yüz binlerce Uygur’un “yeniden eğitim” adı verilen kamplarda zorla tutulduğunu, milyonlarcasının zorla çalıştırma programlarına dâhil edildiğini gözler önüne seriyor. Eski tutukluların ifadeleri ise içler acısı: İşkence, beyin yıkama, cinsel saldırılar, zorla kürtaj ve kısırlaştırma ve daha niceleri, yani insanlık onurunun hiçe sayıldığı vahim bir tablo.

Bütün bunların yanı sıra Doğu Türkistan’ın yer altı zenginlikleri petrol, doğalgaz, uranyum, altın, kömür ve daha niceleri Çin’in kasasına akıyor. Bu topraklarda çıkarılan madenlerin büyük bölümü, Çin ekonomisinin temel taşını oluşturuyor. Ancak asıl sahipleri olan Doğu Türkistanlılar, kendi kaynaklarından mahrum bırakılarak sefalet içinde yaşamaya zorlanıyor. Emekleri, sağlıkları ve hayatları küresel tedarik zincirlerinin kar hanesine yazılıyor.

Birleşmiş Milletler’in 2022’de yayımladığı raporda, Xinjiang’daki uygulamaların “insanlığa karşı suç” kapsamına girebileceği belirtildi. Fakat küresel çıkarlar, Çin’in ekonomik gücü ve uluslararası siyaset dengeleri nedeniyle gerçek bir hesap sorulamadı. Devletlerin “endişe” açıklamaları, sahada hiçbir şeyi değiştirmiyor. Zulüm böylece normalleşiyor. Ve bütün bunlar olurken dünya, ekonomik çıkarların sessizliği içinde. Birleşmiş Milletler’den Avrupa Birliği’ne, İslam İşbirliği Teşkilatı’ndan bölgesel güçlere kadar kimse açık bir tavır koymaya cesaret edemiyor. Çin’in küresel ekonomik ağına dokunmak kimsenin işine gelmiyor.

Bugün Doğu Türkistan’da yaşananlar, Bosna’da, Filistin’de, Arakan’da, Çeçenistan’da yaşananlardan farklı değil. Aktörler değişiyor ama zulmün yüzü aynı kalıyor. Cemil Meriç’in dediği gibi “Zulmün olduğu yerde tarafsızlık, namussuzluktur.” Ben tarafımı seçtim. Hakikatin ve mazlumların yanındayım. Çünkü Müslüman olmak sadece kıbleye dönmek değil mazlumun feryadına kulak vermek, zalime karşı susmamaktır. Adaletin yanında saf tutmadan iman eksik kalır.

Buradan vicdanını kaybetmemiş herkese sesleniyorum. Doğu Türkistan’ı konuşun. Filistin’i, Yemen’i, Arakan’ı konuşun. Mazlum coğrafyaları unutmayın. Çünkü konuşmazsak, suskunluğumuzla zulme ortak oluruz. Bizim kalemimiz, sesimiz, duamız, elimiz neye yetiyorsa orada olmak zorundayız. Doğu Türkistan gerçeği, görmezden gelinen değil haykırılması gereken bir gerçektir. Çünkü zulme karşı tarafsız kalmak, zalimin yanında olmaktır.

Doğu Türkistan’da bir milletin belleği sistematik olarak siliniyor! yazısı ilk önce Milli Nizam üzerinde ortaya çıktı.

Dünya zor bir yer. Bunu inkâr etmeye gerek yok. Her gün savaşlar, ekonomik krizler, çevre felaketleri ve adaletsizlik haberleriyle dolu. Üstüne kişisel sorunlarımız eklenince, bazen insanın içinden pozitif düşünmek gelmiyor. Ama işte tam da burada önemli bir ayrım var: Pozitif bakış açısı, kötüyü inkâr etmek değil, kötüye rağmen iyi bir şey yapabilme cesaretidir.

Bir sanatçıyı düşünelim. Bir tuvalin karşısına geçtiğinde, önce boşluğu ve belki de kaosu görür. Ama sonra o boşluğun içine bir renk bırakır, ardından bir tane daha… Sonunda ortaya çıkan resim, kaosun içinde bir anlam bulma çabasıdır. Hayata pozitif bakmak da böyledir. Gördüğün şey sadece karanlık olabilir ama elinde bir fırça var.

Bilim insanları, beynimizin sürekli negatif haberlere ve olaylara daha fazla odaklandığını söylüyor. Evrimsel olarak bu bizim hayatta kalmamız için gerekliydi. Ama günümüzde bu, bize sadece kaygı, öfke ve umutsuzluk olarak geri dönüyor. Pozitif bir bakış açısı geliştirmek, gerçekçi olmayan bir iyimserlik değil, beynimizi farklı bir düşünce biçimine alıştırmaktır.

Örneğin, her günün sonunda üç tane iyi şey yazmak… Küçük de olsa, gün içinde başımıza gelen olumlu şeyleri fark etmek, beynimizin odak noktasını değiştiriyor. Ya da sosyal medyada sürekli kriz haberlerine bakmak yerine, iyi şeyler yapan insanları da takip etmek… Çünkü neye odaklanırsak, dünyayı o şekilde görmeye başlıyoruz.

Hepimiz bir hikâyenin içindeyiz. Kimi zaman başımıza gelenler bizim kontrolümüzde değil ama nasıl tepki vereceğimiz bizim elimizde. Bazen kaybederiz, bazen yıkılırız, bazen her şeyin üst üste geldiğini hissederiz. Ama en zor anlarda bile ayağa kalkıp bir adım atabilmek, işte gerçek pozitif bakış açısı budur.

Bu dünyada iyi şeyler de oluyor. Yardım eden insanlar, mücadele edenler, yaratıcı düşünenler, hayata anlam katmaya çalışanlar… Onlardan biri olmak için, önce kendi içimizdeki iyiliğe inanmalıyız. Çünkü pozitif bakmak, dünyayı olduğundan farklı görmek değil, daha iyi bir hale getirmek için ilk adımı atmaktır.

Belki hemen büyük bir şey yapmana gerek yoktur. Belki sadece sabah kahveni içerken biraz daha yavaş yudumlamak, bir dostuna içten bir mesaj atmak ya da gün batımını gerçekten fark ederek izlemek bile yeterlidir.

Çünkü bazen dünyayı değiştirmek, sadece bir anlığına olsa bile, kendi dünyanı güzelleştirmekle başlar. Ve kim bilir… Belki de bugün attığın küçük bir adım, yarın bir başkasının umudu olur.

Hayata birlikte farklı açılardan bakmak, düşünmek ve umut etmek benim için çok değerli. Sizlerin yorumları, fikirleri ve katkıları bu yolculuğu daha anlamlı kılıyor. Birlikte daha nice ışık dolu satırlarda buluşmak dileğiyle..

Zorluklara Rağmen Olumluya Odaklanmak! yazısı ilk önce Milli Nizam üzerinde ortaya çıktı.

Haber7.com için kaleme aldığını yazısında Türkiye’de son günlerde yaşanan tartışmalara değinen Arseven, “Son zamanlarda bazı çevreler, ‘Resmi Dil’ tartışmasına giriyor, bölgelerimizi ‘ırk’ isimlerine indirgemeye kalkıyor. Burası Türkiye’dir! Batısından Doğusuna, Kuzeyinden Güneyine, Tek Türkiye’dir!” diyerek tepki gösterdi.

Serdar Arseven, “Tek Türkiye, yok öyle!” başlıklı yazısında şunları söyledi:

“Bu güzelim memleketi “bölünmeye” götürecek tartışmalardan, çekişmelerden uzak duracağız.

Son zamanlarda bazı çevreler, “Resmi Dil” tartışmasına giriyor, bölgelerimizi “ırk” isimlerine indirgemeye kalkıyor.

Burası Türkiye’dir!

Batısından Doğusuna, Kuzeyinden Güneyine, Tek Türkiye’dir!

Her santimetrekaresiyle Tek Türkiye’dir!

Türk Bayrağı, hepimizin bayrağıdır!

Onu dünyanın neresinde görürsek görelim, içimizi güzel duygular kaplar.

Yüreğimiz ısınır.

Türkçemiz, bu ülkede yaşayan, dahası bu ülke dışında yaşayan, memleketine bağlı bütün Anadolu İnsanları’nın ortak zenginliğidir!

Yapılması gereken, atalarımızın “kelime ırkçılığından” uzak durarak zenginleştirdikleri Türkçemizi “300 kelimeyle sınırlı fakirleştirilmiş ve yozlaştırılmış dil” olmaktan kurtarmak, medeniyet birikimimizin “bizim olmuş” bütün kelimelerini, kavramlarını yeni nesillere öğretmektir.

Bunu yapmak için de, öncelikle Türkçemizi iyice öğrenmektir!

Türkiye’de isteyen istediği dilin eğitimini alabilmektedir.

Bu husustaki –saçma sapan- engeller ortadan kaldırılmıştır.

İlâve “resmi dil” talepleri, sonu gelmez, sonuç vermez kısır tartışmalara ve  kaosa, hatta -Allah korusun- bölünmeye davetiye çıkartmaktır.

Bizim, Türk, Kürt, Arap, vs. meselemiz yoktur.

Evet, insan hakları alanında sıkıntılarımız vardır ama bunlar “etnisite”yle alâkalı değildir.

Meseleleri, “etnisitelere” bölmek, kaostan başka sonuç getirmez!

Bugün Türkiye’nin önünde “bölücü terör örgütü” meselesi vardır.

Terör Örgütü’nün lağvedilmesi, silâhların Devletimize teslim edilmesi meselesi vardır.

Terör varsa, hayat yoktur!”

Yazının tamamını haber7.com adresinden okuyabilirsiniz…

Serdar Arseven: “Burası Türkiye’dir, tek Türkiye’dir!” yazısı ilk önce Milli Nizam üzerinde ortaya çıktı.