Satılık Kalemler ve Kiralık Gazeteciler

Bir zamanlar gazetecilik, hakikatin peşinden koşan insanların mesleğiydi.

Gazeteci; güçlülerin değil, halkın sesi olurdu. Elindeki kalem, bir makamın değil vicdanının emrindeydi. Haberin değeri, kaç para ettiğiyle değil, kaç kişiye gerçeği ulaştırdığıyla ölçülürdü.

Bugün ise ne yazık ki bazı kalemlerin mürekkebi vicdandan değil, ihale dosyalarından akıyor.

Bazıları için haber artık bir kamu görevi değil; pazarlık masasında fiyatı belirlenen bir ticaret malzemesi haline geldi. Kimi manşetler reklam bütçesine göre atılıyor, kimi köşe yazıları telefonla sipariş ediliyor. Dün yere göğe sığdıramadığı insanı bugün yerin dibine sokanların tek değişeni fikirleri değil; aldıkları ücret oluyor.

İşte en büyük tehlike de burada başlıyor.

Çünkü satılan sadece bir haber olmuyor.

Toplumun güveni satılıyor.

Gerçek satılıyor.

Vicdan satılıyor.

Ve en acısı, gelecek nesillerin gazeteciliğe olan inancı satılıyor.

Gazeteci olmak kolaydır.

Bir basın kartı alırsınız.

Bir internet sitesi kurarsınız.

Bir kamera edinirsiniz.

Ama gerçek gazeteci olmak; korkmadan yazabilmek, yalnız kalmayı göze alabilmek ve gerektiğinde bedel ödeyebilmektir.

Bazıları bu bedeli ödememek için kalemini kiraya verir.

Kiralık gazetecinin özelliği bellidir.

Rüzgâr hangi taraftan eserse o tarafa döner.

Güç kimdeyse onun yanında görünür.

Dün eleştirdiğini bugün alkışlar.

Bugün övdüğünü yarın yerden yere vurur.

Çünkü onun pusulası vicdan değil, menfaattir.

Satılık kalemin ise fiyatı vardır.

Kimi üç kuruşa susar.

Kimi birkaç reklam karşılığında gerçeği görmez.

Kimi de makam kapılarında bekleyerek kendine yer edinmeye çalışır.

Fakat unuttukları bir şey vardır:

Kalem satıldığı gün, itibarı da satılır.

İnsan parasını kaybedince yeniden kazanabilir.

Makamını kaybedince tekrar yükselebilir.

Ama güvenini kaybeden bir gazeteci, ne kadar yüksek sesle konuşursa konuşsun artık kimseyi ikna edemez.

Çünkü toplum eninde sonunda gerçeği ayırt eder.

Hakikat bazen geç gelir ama mutlaka gelir.

Ve o gün geldiğinde manşetler unutulur, reklamlardan geriye hiçbir şey kalmaz; sadece insanların hafızasında bıraktığınız iz kalır.

Gazetecilik; bir siyasetçiye, bir belediye başkanına, bir iş insanına ya da herhangi bir güce sadakat mesleği değildir.

Gazetecilik, gerçeğe sadakat mesleğidir.

Gerçek bazen dostunuzu rahatsız eder.

Bazen en yakınınızı eleştirmenizi gerektirir.

Bazen de yalnız bırakır.

Ama doğruların yanında yalnız kalmak, yanlışların kalabalığında alkışlanmaktan daha değerlidir.

Bugün sosyal medyada herkes konuşuyor.

Herkes yorum yapıyor.

Herkes haber paylaşıyor.

Ama gerçek gazeteciyi diğerlerinden ayıran şey; ilk olmak değil, doğru olmaktır.

Çünkü yanlış bilgi hızla yayılabilir.

Ama doğru bilgi, toplumun geleceğini inşa eder.

Bu yüzden gazetecinin en büyük sermayesi banka hesabı değildir.

En büyük sermayesi güvenilirliğidir.

O güveni kaybeden, mesleğini de kaybetmiştir.

Belki ekranlarda görünmeye devam eder.

Belki protokol masalarında yer bulur.

Belki çok takipçisi olur.

Ama tarihin sayfalarında adı, gerçeğin değil çıkarın yanında yazılır.

Kalem; satılık değildir.

Kalem; kiralık değildir.

Kalem, millet adına soran, araştıran ve hesap soran en büyük emanettir.

O emaneti paraya değişenler belki bugün kazanıyor gibi görünür.

Fakat yarın çocukları kendi isimlerini aradığında, geriye bırakacakları en büyük miras banka hesapları değil; onurlarının satır aralarına düşen gölgedir.

Ve unutulmamalıdır ki…

Gazeteci, haberini satmaya başladığı gün mesleğini kaybeder.

Kalemini kiraya verdiği gün ise sadece kendisini değil, toplumun gerçeğe ulaşma hakkını da kiraya vermiş olur.

Çünkü bazı insanlar servet bırakır.

Bazıları makam bırakır.

Gerçek gazeteciler ise arkalarında yalnızca tek bir miras bırakır:

Temiz bir isim.